Μέχρι πότε θα κοιτούν οι Κούκλες απ’ τη βιτρίνα ;

κομματιασμένες,

ακρωτηριασμένες,

αποκεφαλισμένες,

κατακρεουργημένες,

ξεκοιλιασμένες,

κι ακόμα ζωντανές..

Παίρνοντας την ανηφόρα για την συναυλία,  πάνω στην παλιά πόλη..

Το δρομάκι που μόλις ανέβηκα φάνηκε σαν ένα ποτάμι που ανοίγει δρόμο ανάμεσα στα σπίτα.

Γυρίζω να το φωτογραφίσω κι ακούω πίσω μου γρήγορα βήματα.

Ένα παιδί τρέχει με τα ψώνια στο χέρι.

Αμέσως κατάλαβα.

Τα σπίτια είναι που πνίγουν το δρόμο. Οι τοίχοι κυνηγούν από παντού το παιδί που προσπαθεί να τους αποφύγει.

Το αφήνω να με προσπεράσει και περιμένω..

Όποτε βλέπω την εικόνα ακούω παιδικά βήματα να τρέχουν στην κατηφόρα.

Απόγευμα, Θησείο..

Μετά το σχολείο. Κάθομαι στο πεζοδρόμιο. Χαζεύω τ’ απόνερα που χάνονται στον υπόνομο..

Κανείς δεν δίνει σημασία..

Είναι τόσο λεπτα αυτά τα πόδια που θα μπορούσαν να γλιστρήσουν μέσα στη μαντεμένια σχάρα..

   ..όπως γλιστράει το νερό 

                                  και οι σκέψεις.